مرداد هم تموم شد

عجب فصل کشدار و کسل کننده ای تابستون!

اما وقتی آخرین روز یکی از روز های تلخ همین تابستون کسل توی دنیای مجازی مالک یک سانت ملک خصوصی بشی،ای بدک نیست!

به قول پیرها این نیز بگذرد.تلخی و گرما و کسالت و......

به قاچ های خنک هندونه هایی فکر کنید که تمام بعد از ظهر های این تابستون دراز می تونست خنکمون کنه اما ما تو تحریریه های کذایی روزنامه های کذایی این کشور داشتیم برای بستن یه صفحه تو سر و کله مون می زدیم...

نمی دونید چه خاطره های خوبی از تابستون کودکی هام دارم. چقدر دلم هوای شمال و دروی برنج کرده. حتی وقتی با داسی که داری برنج ها رو درو می کنی دستت رو می بری  (اسم محلی اون داس؛ دره "د با صدای ا " است)

سوزش تلخی زیر پوستته،دست خاکیت و می مکی و بعد بهتر می شه، ساقه برنج که به دستت می خوره مثل چاقو دستت رو می بره، ۱۰ دقیقه کار نکرده از تمام تنت شریان عرق راه می افته،پات روی خیسی زمینه و شاید روی زمینی که از خشکی روز های آخر قاچ خورده اما سر و صورتت توی آتش می سوزه.

این روزا تو سیویر، اوس مختار،عمو عیسی،رحیم،ابراهیم که اونقد درجا زد تا با هم  یک سال همکلاسی شدیم و بقیه دارن تو بیجاراشون (مزرعه برنج) کار می کنن. به قول شیرازی ها که یکی از بچه هاشون این وبلاگ و برام ساخت و دستش طلا:"نه خسته"