|
روزهای برفی
|
||
|
روزنامه نگاری خوانده ام،فعلا هم با روزنامه نگاری زندگی می کنم اما مطمئن نیستم روزنامه نگار باشم |
میدانم که سیاسیها بلد نیستند سایت و روزنامه دربیارند اما میدانم که بلدند چطور یک سایت و رسانه را خراب کنند.
پارسال هم همین موقع همگی از صاحب قلم بیرون آمدیم.
چه شب یلداهای درازی !!!!
آن انتها
کسی مرده است
محمد هاشم اکبریانی
امروز 14 آذر است. روزی که 8 دانش آموز با واژگونی یک علاالدین در مدرسه آنچنان سوختند که هنوز هم تمام صورتشان مثل خمیر بازی، مچاله است. فردا روزی است که بچههای مدرسه درودزن از توابع مرودشت شیراز آنچنان گرما را به تن خود دیدند که دیگر ترجیح میدهند سرما را در آغوش بگیرند.
وقتی خبر بچههای درودزن را شنیدیم اول شوکه شدیم و بعد هیچکداممان باور نکردیم که هنوز مدرسهای پیدا میشود که بچهها درآن با چراغ علاالدین گرم شوند. مگر میشود وقتی که مسئولان آموزش و پرورش در جمع خبرنگاران در پایتخت از تحت پوشش در آمدن اینترنت در تمام مدارس سخن میگویند ،مدرسهای باشد که با چراغ علاالدین گرم شود!؟
وقتی از رسیدگی به نیازهای روحی بچهها به عنوان اولویت یاد میکنند و ... کاش مسئولان این وزارتخانه عریض و طویل برای یکبار هم که شده هرم نیازهای "مازلو" را میخواندند. آنها پیش از همه چیز گرما میخواستند و به همین خاطر گرد چراغ علاالدین جمع شدند و بعد آتش به دامنشان گرفت.
حادثه درودزن یکی از نقاط کور پرونده محمود فرشیدی، وزیر محبوب دولت نهم بود که چند روز پیش فهمید صندلی وزارت برازندهاش نیست یا شاید به او فهمانده شد.
وزیر هر کسی باشد برای بچههای درودزن فرقی نمیکند آنها درد زخم و چروک دستهایشان را تا آخرعمر باید به دوش بکشند.
چه پاسخ تلخی میدهد مریم نوروزی ، لیلا کهن ،نرگس حیدری ،پریسا طاهری، ثمانه عظیمی ،محمد حسن شیرویه یا رضا حقیقی؛ وقتی بچههایشان روی چروک زودهنگام دستشان، دست میکشند!
بچههایی که در 8 سالگی، 80 سال زجر کشیدهاند.
|